Barefootrunning.buurtwijzer.be

Over kinderschoenen, over bewegen en plezier, en natuurlijk lopen ...

Deze website is deel van www.bruggelokaal.be.

Demping is niet hetzelfde als veerkracht

Demping en veerkracht worden soms met elkaar verward. Demping veroorzaakt energieverlies en is een bron van instabiliteit. Veerkracht daarentegen probeert maximaal de energie te behouden.

Met slappe fietsbanden rijdt men aanzienlijk trager dan met hard opgepompte banden. Weinig druk in de banden kan dan wel een zachter gevoel geven, maar heeft uiteindelijk blutsen in de velgen als resultaat.

Optimale omzetting landingsenergie in veerkracht

Lopen is niets anders dan het maken van sprongetjes met een zeer klein hoogteverschil. Om de schokken op te vangen past het lichaam zich aan door mettertijd net zo sterk te worden als daartoe nodig is. Dat noemt men in de natuurkunde de wet van actie en reactie. Door jarenlange oefening zijn b.v. de spieren, pezen en botten van gymnasten goed getraind om een hele reeks salto's na elkaar uit te voeren zonder zich te blesseren. Deze prestaties worden altijd geleverd op blote voeten of met dunne pantoffels om de landingsenergie maximaal te kunnen benutten voor de volgende afzet. 

Bronnen van energieverlies

Een dikke schoenzool leidt op drie verschillende manieren tot energieverlies:

- warmteverlies: wrijving van rubber in de zool bij het inveren

- extra inspanningen om het evenwicht te behouden:

   * bij het zijdelings inveren van de schoen

   * omwille van het hogere zwaartepunt

Energieverlies door samendrukken van rubber

De zolen van een schoen kan men goed vergelijken met auto- of motorbanden. Op de website van de Motorcycle Safety Academy (Mosac) staat er een mooi artikel over het energieverlies door samendrukking van rubber. Een uittreksel hiervan volgt hierna.

Inwendige demping

De energie die verloren gaat bij het indrukken bij het punt A is duidelijk groter dan de energie die terug wordt afgegeven bij punt B. Dit energieverlies kan men proefondervindelijk vaststellen bij b.v. Formule 1-wagens op volle snelheid. De banden worden daar gloeiend heet. Hoe groter de snelheid van voortbewegen, hoe sneller de rubberdeeltjes tegen elkaar geduwd worden. Bij dikke zolen heeft een snelle loper dus een groter energieverlies dan zijn tragere collega.

Algemeen gezien kan er gesteld worden dat er per extra cm rubberzool 6 à 7% wrijvingsenergie verloren gaat. In de voorvoet kan men dit het beste voelen door het inzakken bij de afzetfase. 

Energieverlies door instabiliteit

Een koorddanser en iemand die met dikke schoenen loopt, hebben veel gemeen. Ze zoeken allebei constant naar hun evenwicht. Dikke zolen veren niet alleen in de hoogte, maar ook naar links en naar rechts.  Hoe dikker de zool, hoe meer onstabiliteit in enkels (grotere pronatiehoek), in knieën en in heupen. De atleet verliest energie aan onnodige zijwaartse bewegingen. De gewrichten worden tevens zwaarder belast en zijn sneller versleten. Daarbovenop geeft het hogere zwaartepunt aanleiding tot valpartijen en tot verzwikte enkels.

Wat met rotsen en harde straatstenen?

Tijdens het Newton Natural Running Symposium van 2010 kwam er vanuit de zaal een vraag over het blootvoets of met lichte schoenen lopen op een steenharde ondergrond. Dr. Irene Davis en Dr. Marc Cucuzzella gaven hierop een geruststellend antwoord. In de vrije natuur moesten de mensen vroeger ook op rotsen en op uitgedroogde zandgronden rennen.

Blote voetenlopers krijgen trouwens vanzelf een dikkere vetlaag in de voetzool. Zo worden de voetbeenderen beter beschermd.